aspirecreation ปิดปรับปรุงเว็บชั่วคราว

aspirecreation เว็บยุคแรกเริ่มที่ผมได้สร้างเอาไว้กำลังอยู่ในช่วงปิดปรับปรุงเว็บชั่วคราว เนื่องจากดีไซน์เดิมของเว็บและโครงสร้าง html ของเว็บล้าหลัง เสียดายเวลาที่ปล่อยผ่านไปโดยไม่ได้ทำการอัพเดทเว็บไซต์ อยากย้อนเวลากลับไปคงไม่ได้แล้ว ตอนนี้ต้องรีบปรับปรุงเว็บใหม่และจะออนไลน์ให้เร็วที่สุด ในระหว่างนี้ขอใช้เว็บ Blog เป็นหน้าแรกของเว็บชั่วคราวน่ะครับ

The_Time_Machine_G_01

The Life Of Gravity แรงดึงดูด

วันก่อนได้ดูหนังเรื่อง The Life Of Gravity แรงดึงดูด รู้สึกชอบหนังเรื่องนี้พิลึก หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับผู้ชายที่พาตัวเองหนีออกไปจากสังคมเมืองไปอยู่เกาะร้างกลางป่าเพราะผิดหวังจากความรัก วันหนึ่งมีผู้หญิงสาวสวยลอยมาที่เกาะแล้วเรื่องราวต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นตามมา บางทีหนังเรื่องนี้อาจให้คำตอบว่า ผู้ชายจะเป็นยังไงตอนอกหัก อะไรที่ทำให้ผู้หญิงรักผู้ชาย

“อะไรคือความทุกข์ อะไรคือความสุขในชีวิตของคุณ ”

ความทุกข์ ความโดดเดี่ยวไม่ได้หมายถึงความทุกข์เสมอไป หากเรียนรู้ที่จะอยู่กับสิ่งที่เป็น สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าความทุกข์ อาจเป็นความสุขของคุณก็ได้ ชีวิตนี้เราเป็นคนนิยามเองน่ะ ไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นนิยาม

ความสุข มีที่อยู่แพง ๆ เที่ยวแพง ๆ กินอาหารดี ๆ คุยโม้โอ้อวด และปฏิบัติตามเงื่อนไขของสังคมที่ได้รับการยกย่องว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดอย่างนั่นหรือ ? เราเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความสุข มันใช่ความสุขจริง ๆ หรือเปล่า ? หรือมันเป็นความอยากได้ อยากครอบครองและการดิ้นรน

หมัดเด็ดของหนังเรื่องนี้อยู่ในตอนท้าย ๆ ในบทพูดเพียงไม่กี่คำ แปลกดีผมอมยิ้มและรู้สึกว่าเออ ใช่เลยโลกนี้มันมีแรงดึงดูดและบางทีความรักก็ต้องปล่อยวาง ไม่ต้องดิ้นรนตามเงื่อนไขของสังคม ก้าวข้ามแล้วก็ปล่อยไปตามดวงล่ะกัน

เวลา สัตว์สังคมและคำถามที่ตามมา

เวลามีจำกัด :: มนุษย์ทุกคนเกิดมาล้วนมีนาฬิกาที่เริ่มนับถอยหลังตั้งแต่วันแรกที่เราลืมตาดูโลก เสียงร้องของเด็กในวันแรกเกิดอาจเป็นการย้ำเตือนให้เด็กคนนั้นรู้ว่าโลกนี้โหดร้ายมากแค่ไหน และเราควรตระหนักถึงคุณค่าของเวลาที่มีจำกัดนี้

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม :: เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันและสร้างกฏเกณฑ์ขึ้นมาต่าง ๆ มากมายเพื่อความอยู่รอด และทุกคนต้องปฏิบัติตามไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม ตัวอย่างง่าย ๆ ใกล้ตัวเช่น ทุกคนต้องทำงาน เงินเป็นตัวกลางหลักในการใช้ชีวิต สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาได้เพราะมนุษย์มีการรวมกลุ่มและเป็นสัตว์สังคม

คำถาม :: จากสองประเด็นด้านบนผมเกิดคำถามตามมา คำถามแรกคือ ถ้ามนุษย์พิชิตข้อจำกัดด้านเวลาออกไปได้ด้วยเทคโนโลยี พัฒนาพันธุกรรม เซลต้นกำเนิด หรืออะไรก็ตาม หากเรามีเวลาเพิ่มมากขึ้นคุณค่าของเวลาจะลดน้อยลงหรือเปล่า ? คำถามต่อมาคือ หากมนุษย์พัฒนาเทคโนโลยีเพื่อสร้างตัวกตัวตนบนโลกออนไลน์ได้ การใช้ชีวิตและพูดคุยกันผ่านโลกความจริงจะมีคำวามสำคัญไหม ? คุณค่าของสัตว์สังคมจะหายไปและมนุษย์จะสามารถทำกิจกรรมต่าง ๆ ผ่านโลกออนไลน์ ทำงาน ซื้อของ สั่งอาหาร หรือการพูดคุยแบบเสมือนจริงกับใครหลาย ๆ คน ในขณะที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวได้หรือเปล่า ?

รําลึกเหตุการณ์ 6 ตุลา

226-4

“พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกาว
ส่องฟากฟ้า เด่นพราวไกลแสนไกล
ดั่งโคมทอง ส่องเรืองรุ้งในหทัย
เหมือนธงชัย ส่องนำจากห้วงทุกข์ทน

พายุฟ้า ครืนข่มคุกคาม
เดือนลับยาม แผ่นดินมืดมน
ดาวศรัทธา ยังส่องแสงเบื้องบน
ปลุกหัวใจ ปลุกคนอยู่มิวาย

ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ
คนยังคง ยืนเด่นโดยท้าทาย
แม้นผืนฟ้า มืดดับเดือนลับมลาย
ดาวยังพราย ศรัทธาเย้ยฟ้าดิน
ดาวยังพราย อยู่จนฟ้ารุ่งราง”

ประพันธ์โดยจิตร ภูมิศักดิ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2503-2505 ขณะถูกขังอยู่ที่คุกลาดยาว โดยใช้นามปากกาว่า “สุธรรม บุญรุ่ง”

โลกนี่มันกว้าง เวลาช่างแสนสั้น

เวลาของเราทุกคนนั้นมันช่างแสนสั้นนักอีกไม่นานเราทุกคนก็จะกลายเป็นเมื่อวาน กลายเป็นใครบางคนที่เคยอยู่ที่นี่เคยเดินผ่านที่นั้น เมื่อเรารู้ว่าโลกนี่มันกว้างและเวลามันช่างแสนสั้นก็จะสามารถตัดสินใจที่จะปฏิเสธเรื่องราวที่เราไม่อยากจะทำ ไม่ไปในสถานที่ที่ไม่อยากจะไปและเอาเวลาเหล่านั้นมาทำเรื่องราวที่เราคิดว่าสำคัญกว่าเช่น ทำงานหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัวเอง ออกกำลังกาย กลับบ้านไปหาพ่อแม่ ทำสิ่งดี ๆ ให้กับคนที่เรารัก

ผมไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จในการบริหารเวลาแต่ยืนยันได้ว่าเรื่องบางอย่างไม่มีความจำเป็นอะไรเลยหากเรารู้ว่าโลกนี้มันกว้างและเวลาช่างแสนสั้นไม่เพียงพอที่จะมานั่งสนใจเรื่องบางอย่าง นี่ไม่ใช่การประชดแต่มันเป็นคำตอบของการใช้ชีวิต

ประวัติศาสตร์เริ่มต้นมาจากการเขียน

การเขียนนอกจากเป็นการปลดปล่อยอารมณ์ความคิดความรู้สึกมันยังเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์ หน้าที่อย่างหนึ่งของการเขียน คือ การส่งต่อข้อมูลไปยังผู้อ่าน ประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้จะไม่มีทางได้รับการบันทึกและส่งต่อได้เลยหากปราศจากการเขียนเราจึงเรียกช่วงเวลาของโลกใบนี้ที่เกิดขึ้นก่อนการประดิษฐ์ตัวอักษรว่า “ยุคก่อนประวัติศาสตร์” ถึงแม้ว่าการพัฒนาทางเทคโนโลยีจะทำให้การเขียนโดยปากกาหรือดินสอลงบนกระดาษจะดูเป็นเรื่องที่ล้าสมัยแต่การเขียนก็ยังคงดำเนินต่อไป เทคโนโลยีเพียงแค่ทำให้วิธีการเขียนถูกปรับเปลี่ยนมาอยู่ในรูปของการพิมพ์บนคีย์บอร์ดและส่งผลในทางบวกเช่น ทำให้ข้อมูลที่ถูกเขียนนั้นได้รับการเผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าคุณพูดพรุ่งนี้โลกอาจจะลืมคุณ…แต่ถ้าคุณเขียนโลกจะจดจำคุณไม่ว่าจะจดจำในสถานะของอะไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญ กีก บล๊อคเกอร์ หรือแม้กระทั้งเกรียน โลกก็จะจดจำคุณ

วันนี้มีโอกาสได้ไปแสดงความยินดีกับเพื่อนเก่าที่เรียนจบ ป.โท

วันนี้มีโอกาสได้ไปแสดงความยินดีกับเพื่อนเก่าที่เรียนจบ ป.โท พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผมรู้จักเพื่อนคนนี้สมัยเรียน ป.ตรี ที่วลัยลักษณ์อาจเป็นเพราะวลัยลักษณ์มีหอพักอยู่ภายในมหาลัย พวกเราทุกคนที่มาเรียนที่นี่เหมือนถูกขังเอาไว้ในพื้นที่เขตของมหาลัยทำให้สนิทกันมากเป็นพิเศษ ผมเชื่อน่ะว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับใครหลายคนที่เคยมาเรียนที่วลัยลักษณ์ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลาเวลา 4 ปีผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเหมือนเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

หลังเรียนจบก็ไม่ค่อยได้เจอกันวันนี้กลับมาเจอกันอีกครั้งแต่เวลาเนี่ยมันเดินไปเรื่อย ๆ น่ะงานเลี้ยงจบลงทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองแต่รูปภาพที่ถ่ายเอาไว้ในวันนี้ยังคงอยู่จนดูราวกับว่ามีใครมากดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ตรงนั้น ผมหวังว่าเราคงได้รับมาเจอกันอีกครั้งและได้ถ่ายภาพเพื่อหยุดเวลาเอาไว้ตรงนั้นอีกครั้ง

กำเนิด Blogger ไอทีสายเกรียนแตก

ลำดับการกำเนิด Blogger ไอทีสายเกรียนแตก

1. ดูฟุตบอลไทย
2. เล่นเว็บบอร์ดฟุตบอลไทย
3. โพสเกรียน ๆ ใส่ทีมตรงข้าม
4. เริ่มโพสมีสาระ (Copy Content จากเว็บอื่น)
5. เริ่มเขียน Content เอง
6. เริ่มไปโพสตามเว็บ Blog ฟรีอื่น ๆ
7. เปิดเว็บของตัวเองกลายเป็น Blogger ไอทีสายเกรียนแตกสมบูรณ์แบบ Continue reading

ภาพถ่ายของผมได้รับรางวัลจากกิจกรรม Amazing Thailand #ThailandOnly #MCOTTag

วันนี้ลองส่งภาพถ่ายเข้าร่วมกิจกรรม Amazing Thailand #ThailandOnly #MCOTTag และได้รับรางวัลเป็นเสื้อยืด #ThailandOnly ซึ่งมี logo ของ Google อยู่ด้วยผมชอบ Google มาก ๆ ปกติแล้วผมเขียน blog ส่วนตัวจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับ Google อยู่บ่อยครั้งเพราะชื่นชอบแนวคิดในการสร้างผลงานของใหม่ ๆ ของ Google

google3

ภาพถ่ายที่ส่งเข้าร่วมกิจกรรมเป็นภาพทหารรักษาพระองค์กำลังเดินเข้าสู่วัดพระแก้วเพื่อตั้งแถวรับเสด็จ ตอนนั้นผมไปเดินถ่ายภาพเล่น ๆ คนเดียวที่วัดพระแก้ว ภาพนี้เกือบถ่ายไม่ทันเพราะทหารเดินเข้ามาเร็วมากและพอถ่ายได้ 1 – 2 ภาพก็มีเจ้าหน้าที่เดินมาบอกว่าห้ามถ่าย นี่เป็นรางวัลแรกในชีวิตจากการถ่ายภาพดีใจมาก ๆ ขอบคุณผู้จัดกิจกรรมนี้มาก ๆ ครับ Continue reading

แก้งานเป็นเรื่องสนุกที่สุดในชีวิต

แก้งานเป็นเรื่องที่เราจะต้องพบเจอไม่ว่าคุณจะทำอาชีพอะไรและไม่ว่าคุณจะมีความละเอียดในการทำงานมากแค่ไหน การแก้งานจะต้องเกิดขึ้น แก้งานเหมือนการเล่นเกมที่ต้องผ่านไปทีละด่านจนกว่าจะถึงด่านสุดท้ายซึ่งผลตอบแทนที่ได้มาคือ เงินและประสบการณ์ พยายามมองมันให้เป็นเกมแล้วเราจะสนุกไปการแก้งาน ถึงแม้บางครั้งผมจะแอบอู้บ้างก็จะไม่บอกใคร : )